‘Zolang er leven is, is er actie’

image_pdfimage_print

‘Zolang er leven is, is er actie’
‘Mijn eerste herinnering aan osteoporose dateert van begin jaren 60. Mijn moeder werkte als onderwijzeres op een jongensschool en het schoolhoofd, van wie ik ook les had gehad, leed aan osteoporose. Samen gingen we op ziekenbezoek. Mijn moeder drukte mij altijd op het hart niet te knijpen of te schudden als ik hem een hand gaf, omdat hij anders wel een arm kon breken. Hij had veel pijn en na een kort ziekbed overleed hij. Dat schrikbeeld kwam mij weer helder voor de geest toen bij mijn vrouw osteoporose werd geconstateerd.
Er verandert dan veel in je leven, zeker toen zij bij een val ook nog twee wervels brak. Je krijgt van alle kanten adviezen: niet te zwaar tillen, kijken waar je loopt, niet te lang in dezelfde houding zitten, niet hollen om de bus te halen.
Mijn vrouw is een ontzettend actieve oma, die graag met onze zeven kleinkinderen bezig is. Het jongste is bijna twee jaar, dus bed in, bed uit, schone luier. Allemaal tilwerk, dat ze met rugpijn moet bezuren.
Een van haar hobby’s is tuinieren. Dankzij haar inspanningen is onze tuin met smaak aangelegd en keurig verzorgd. Mijn taak is het af en aan dragen van gieters, gaten scheppen en weer dichtgooien; niet echt het groene-vingers-werk. Vroeger kon ik een vaste plan nauwelijks van onkruid onderscheiden. Dat is in de loop der tijd verbeterd.
Mijn vrouw is nog net zo actief als vroeger. Alleen probeer ik haar, zeker sinds mijn pensioen, in de zwaardere zaken te ontzien. Gezien haar positieve instelling doen we nog zoveel mogelijk dingen die we leuk vinden. We zeilen, reizen en genieten van de kleinkinderen. Ons motto: zolang er leven is, is er actie. Ziek of niet ziek, aandoening of geen aandoening.
Mannen, let op je partner en wees zuinig op haar!

Koos van Kan (70 jaar)