de Psycholoog

image_pdfimage_print

WOD 070Frits Winter, auteur en psycholoog, is gespecialiseerd in de behandeling van pijn, stress en burn-outs. Hij schreef een aantal succesvolle boeken over pijnproblematiek, waaronder ‘De Pijn de Baas’. I
Hoe kijk je naar osteoporosepatiënten vanuit jouw specialisme?
Ik kijk goed naar belasting en belastbaarheid. Dat zijn twee belangrijke richtlijnen.
Het is een voortdurend zoeken: wat zijn verantwoorde risico’s ter voorkoming van isolement.
Het gaat erom te voorkomen dat je aan de zijlijn komt. Hoe meer je op safe gaat spelen, hoe banger je wordt.

Hoe pak je dat aan?
Ik stel mensen de vraag: Ga je dingen vermijden? Ga je situaties uit de weg?
Ik maak ze daarvan bewust. Ik laat zien dat het goed is om ergens wel naar toe te gaan, om er wel bij te zijn. Ga bijvoorbeeld wel naar die verjaardag, maar dan maar een uurtje.
Een mooi voorbeeld vind ik een vrij jonge patiënt die te horen had gekregen dat hij osteoporose had.
Hij is toen heel voorzichtig geworden en bouwde veel rust in. Met de principes die ik hem leerde is hij op een dag toch een stuk gaan hardlopen op het strand. Het ging heel goed, terwijl hij het al een tijd niet meer durfde. Dat was een enorme boost. Het hoeft dus niet, dat hele voorzichtige.
Laat het niet afhangen van hoe je je voelt. Vaak doe je als je je goed voelt teveel en als je je slecht voelt te weinig. Dan ga je jojoën en dat is juist slecht. De twee richtlijnen van belasting en belastbaarheid moeten een evenwichtig schema gaan vormen. Dat geeft stabiliteit. Het is net als bij een topsporter.

Een soort plan dus?
Ja, zonder plan bereik je niets. Het Leef/zorgplan zal ook zeker helpen met de concrete vertaalslag.
Dan kan de patiënt bepalen: ‘Hoe gaat het leven van alledag na deze diagnose voor mij eruit zien? Hoe gaat dit met belasten, met bewegen, met hulp zoeken? ‘

Wat verwacht jij aan input van de patiënt?
Een open houding. Ik merk ook dat je die houding in het begin los moet maken.
Ik moet bij de patiënt te rade kunnen gaan. Hoe ziet je dag eruit? Hoe is je situatie? Waar loop je tegenaan? Voor ons is het de kunst dusdanige vragen te stellen dat je de patiënt erop attent kunt maken wat hij zelf kan doen. Dat heeft zeker veel invloed op het ziektebeeld.