De internist – endicrinoloog

image_pdfimage_print

WOD 055Natasha Appelman: “Mensen hebben vaak zelf meer ideeën over hun behandeling”.

Natasha Appelman-Dijkstra is internist/endocrinoloog bij het LUMC Leiden. Zij is als staflid werkzaam op de afdeling Endocrinologie van het LUMC met als specifiek aandachtsgebied calcium- en botstofwisseling. De laatste jaren is zij binnen haar functie bij het LUMC verantwoordelijk voor het opzetten en inrichten van het zorgpad Osteoporose.

Wat zijn je ervaringen in de spreekkamer? Met welke vragen kunnen mensen bij jou komen?
Ik merk dat er nog niet voldoende wordt doorgevraagd. Ik besef dat het soms best overweldigend is wat wij allemaal vertellen. Je gaat vanuit je specialisme de diagnose, de behandeling en de bijwerkingen uitleggen. Ik hoor van mensen dat ze na een gesprek buiten staan en dan denken:
‘Ooh, dat is wel heel veel informatie in een keer’.

Hoe ga je daarmee om?
Ik ben me ervan bewust dat je sommige dingen niet in een keer kunt vertellen. Dat bespreek ik ook tijdens het consult. Ik zie ook dat mensen mondiger worden; ik vind het heel goed als mensen durven zeggen ‘Kunnen we een nieuwe afspraak maken?’

Wat vind jij belangrijk dat mensen vervolgens meenemen in een gesprek?
Wat ik graag wil is dat mensen zelf goed aangeven wat zij aan kunnen. Dat zij goed kenbaar maken wat zij willen. Mensen hebben vaak zelf meer ideeën over hun behandeling. De patiënt zelf kan dit het beste aangeven. Vanuit mijn specialisme, interne geneeskunde, kijken we altijd naar de hele patiënt; dat is een sterke kant van een internist. Er is een brede blik en we proberen altijd beleid op maat te maken,

Je wil dus graag meer van de patiënt horen in de spreekkamer. Hoe zie je de rol van het MLM – Mijn Leven Met… hierbij?
Als handvat kun je het MLM heel goed gebruiken, het is een goed startpunt. Juist door dit plan kan er een omslag komen. Dat is absoluut nodig. Zeker bij een chronische aandoening als osteoporose. Osteoporosepatiënten moeten helaas meer hun best doen om erkenning van hun ziekte krijgen. Je ziet niet dat iemand het heeft. Het heeft ook nog steeds het imago van ‘oude vrouwenziekte’ of van ‘ach, iedereen breekt weleens wat’. In dat kader is het belangrijk dat mensen bewust worden van eigen regie en goed aangeven wat zij zelf willen. Mensen beseffen vaak niet dat het een chronische ziekte is en dat de patiënt het zijn of haar hele leven mee heeft te nemen. Eigen regie draagt dan absoluut bij aan behandeling op maat.